Home » Autisme » Ik ben er nog niet... Autistische burn-out 2.0

Ik ben er nog niet... Autistische burn-out 2.0

Gepubliceerd op 2 april 2021 om 19:10

Ik heb last van een autistische burn-out. 'Nog steeds?' zal je misschien denken. Het antwoord is ja; sinds deze blogpost hierover van vorig jaar januari, is het nog niet weg. Hoe dat nu precies zit en hoe het met me gaat? Dat ga ik proberen uit te leggen. Het is vandaag immers Wereld Autisme Dag.

Even opfrissen; dit is een autistische burn-out

Een autistische burn-out is wat iemand met autisme kan krijgen wanneer die te lang zijn grenzen negeert. Het heeft veel weg van een normale burn-out, zoals de vermoeidheidsklachten. Er zijn ook een hoop verschillen. Zo wordt een normale burn-out vaak veroorzaakt door de druk en stress op het werk of school, met als gevolg dat je niet alleen heel moe bent, maar ook geen zin meer hebt in je (school)werk. Dat is bij een autistische burn-out niet zo. Ik wil wél naar school, maar ik kán het niet. En dat komt voornamelijk doordat ik op meerdere vlakken in mijn leven teveel stress ervaar.

Ik heb lange tijd enorm mijn best gedaan om normaal mee te komen. Ik voelde mijn grenzen niet aan, of vond dat ik overdreef. Als iedereen dit kan, dan moet ik het ook kunnen, dacht ik. Doen alsof je niet autistisch bent om zo normaal mogelijk te lijken heet maskeren. Dat kost ontzettend veel energie, wat me uiteindelijk deze autistische burn-out opleverde. Ik ben veel sneller moe, mijn emoties vliegen alle kanten op, prikkels voelen nog extremer en ik lijk nog autistischer dan voorheen. Het probleem is dat autistische burn-outs niet erg bekend zijn, en hulp en begrip er niet altijd zijn. Dat is één van de redenen dat een autistische burn-out behoorlijk lang kan aanhouden -soms zelfs jaren- terwijl je van een normale burn-out vaak na een aantal maanden af bent.

De start

Het begon toen ik mijn huidige opleiding startte. Ik was overgestapt van speciaal onderwijs voor autisten waarop ik de havo deed, naar een reguliere mbo opleiding. Ik was namelijk wel klaar met de havo, die me ontzettend veel moeite kostte omdat ik niet in het schoolse systeem paste. Bovendien struggelde ik met mijn nieuwverworven diagnose en alle problemen die daaraan vooraf gingen. Na vier middelbare scholen en vijf jaar proberen, had ik mijn havo 3 overgangsbewijs, waarmee ik kon gaan leren wat ik écht leuk vind, namelijk grafisch vormgeven.

Ik vond de lessen fantastisch. Ik mocht Photoshoppen en kreeg daar zowaar feedback op, in plaats van dat de docent mij vertelde verder te gaan met aardrijkskunde. Het kostte echter ook enorm veel moeite. Niet de vakken, want met mijn vrij hoge IQ kan ik het mbo-niveau prima aan, mijn oog voor detail zorgt dat ik mooie ontwerpen maak en mijn gevoel voor logica en patronen hielp me met het onder de knie krijgen van de programma's. Het was alles eromheen; met de bus naar school gaan en in een veel grotere klas zitten waarin ik de enige autist ben. Het wisselen van lokalen, het sociale contact en de tl-buizen aan het plafond (die knipperen namelijk altijd, terwijl veel mensen dit niet opvalt).

Ik ging over in de automatische piloot; doen alsof. Ik acteerde de hele boel bij elkaar, en deed alsof ik nergens last van had. Ik banjerde over al mijn grenzen heen, totdat ik op was. En dat was al vrij snel, nog voor de kerstvakantie. Ik raapte mezelf weer bij elkaar, maakte jaar 1 af met aanpassingen en extra hulp. Zelfs het switchen naar thuiswerken door Corona leek me er niet onder te krijgen. En eerlijk, thuis werken levert veel minder prikkels op, dus eigenlijk vind ik het ook wel best. Maar toen ik na de zomervakantie aan het tweede jaar zou beginnen, ging het eigenlijk al meteen weer fout. Ik kon dit niet. Ik had hier geen energie voor. Mijn perfectionisme zat me enorm in de weg. Al snel werd duidelijk dat ik écht een stap terug moest doen, langer dan een paar weken. Gelukkig had ik goede hulp, dus dacht ik dat het ook vrij snel over zou gaan.

1 april was geen grap

Donderdagochtend. De dag waarop ik mijn examen van rekenen heb en ik lig uitgeteld op bed. Ik werd net wakker van mijn moeder die beneden aan het plassen was, waarbij de straal te hard in de pot kletterde. Normaal word ik daar echt niet wakker van, maar nu klinkt het alsof ik in een tent lig terwijl het onweert. Ik open mijn ogen, maar doe ze gelijk weer dicht. Het licht dat door de kieren van mijn gordijnen piept is te fel. Het zou een zonnige 1 april worden en dat merk ik nu al. Ik draai me om en dat doet pijn in mijn schouders. Te vast geslapen. Nu herinner ik me ook de rare dromen weer. Ik besluit zelf ook naar de wc te gaan. Daarna kruip ik weer terug in bed. Het voelt alsof ik de hele nacht heb gefeest. Ik heb bonkende hoofdpijn en alle prikkels zijn nog extremer dan normaal. Is dit wat mensen ervaren als ze een kater hebben? Of heeft dit meer weg van migraine, maar dan zonder het overgeef-gedeelte?

Ik barst in tranen uit. Ik háát dit soort dagen. Ik weet nu al dat ik dat examen niet kan gaan doen vandaag. Examen doen geeft sowieso al stress; ik moet naar school in het lokaal met klasgenoten die ik al heel lang niet heb gezien om dat examen doen. En dan hebben we het nog niet eens over die zón gehad die ik moet trotseren als ik in de auto stap om er heen te gaan. Zodra ik besluit af te bellen, valt er een last van mijn schouders. Dan maar opnieuw proberen bij de herkansingsronde; ik ben gewoon ziek van overprikkeling. Ik ken dit soort dagen, en weet dat ik hier niks tegen kan doen en het ook niet kan gaan negeren. Vandaag is wat ik een off-day noem, een dag waarop ik niks kan en dus ook niks van mezelf hoef te verwachten. Ik weet waardoor het komt dat ik me vandaag zo voel. Gisteren had ik mijn Engels mondeling examen, waar ik enorm gestrest voor was. Ook de dagen ervoor had ik behoorlijk wat gedaan en mijn hoofd was al dagen rondjes aan het draaien. Al twee weken voelt het alsof ik toe ben aan vakantie, hoewel ik ook weer niet zóveel heb gedaan als ik naar mijn lijstje kijk.

Ik draai me om en val weer in slaap. Pas om half twee word ik wakker van mijn knorrende maag, waarna ik besluit naar beneden te gaan en wat te eten. De boterhammen met hagelslag smaken als as in mijn mond, maar na een halfuurtje merk ik het verschil. Samen met de paracetamol hebben ze ervoor gezorgd dat ik me ietsje beter voel. De rest van de dag lees ik; met alle ramen en gordijnen dicht. Genieten van het lekkere weer zit er voor mij niet in vandaag en ik kijk half jaloers naar alle foto's die verschijnen op mijn insta-feed. Pas rond een uur of vijf ben ik weer een beetje mens. Ik ga mee met mijn moeder naar de Kruidvat voor warmtespray (want die was op) tegen mijn extreme spierpijn en dat voelt als een helse beproeving. 's Avonds val ik vroeg in slaap, ondanks dat ik al zoveel geslapen had overdag.

We zijn nu anderhalf jaar verder en ik weet; deze autistische burn-out is nog lang niet over.

Wereld Autisme Dag

Het is vandaag 2 april. Het is Wereld Autisme Dag. De dag waarop aandacht wordt gevraagd over autisme. Vaak vooral door grote organisaties, wetenschappers of ouders van kinderen met autisme. Dit is ook de dag waarop het juist heel mooi is om verhalen van autistische mensen te lezen. Daarom dat ik de afgelopen week een aantal blogposts geschreven heb, waarvan ik er één zou kiezen om te delen. Maar na gisteren denk ik dat dit verhaal het meest passend is voor vandaag. Ik ben absoluut voorstander van het delen van positieve verhalen, dus lees die ook vooral. Check ook zeker mijn andere blogs als je die nog niet gelezen hebt. Weet dat autisme een spectrum stoornis is, dus dat niet iedereen met de diagnose van dezelfde dingen last heeft. Weet dat we ook heel veel wél kunnen, dat alleen ons brein anders werkt, waardoor we prikkels anders verwerken en ervaren, met o.a. moeite in communicatie als gevolg. Laat je vooroordelen en stereotypen over agressieve jongetjes en mannen met modeltreinen los. En zie dat wat ik beschrijf óók autisme is. Mensen als ik worden niet veel gehoord en er wordt weinig over gedeeld. Jongeren met autisme die vastlopen in de schoolsystemen, meisjes die heel sociaal overkomen en waaraan je niks merkt. Die zie je niet veel, maar we zijn er wel. 

Hier ben ik nu

Na zo'n dag als gister, baal ik vaak enorm. Het drukt me met de neus op de feiten, het zorgt dat ik me meer beperkt voel. Tegelijkertijd heb ik de afgelopen maanden zo ontzettend veel over mezelf geleerd, dat ik nu ook kan zeggen en voelen; het is oké. Dit hoort bij mij. Accepteren dat ik minder kan dan anderen is een heel moeilijk proces. Waar ik mijn diagnose eerst als opluchting en antwoord op mijn vragen zag, het was het afgelopen jaar ook benauwend. Het wordt namelijk niet beter dan dit. Ik heb nu eenmaal dit brein, en daarmee zal ik het moeten doen. Ik kan niet na school gaan werken. Ik trek feestjes niet en ik zal ook nooit zo sociaal worden als ik zou willen. Ik kan alleen doen alsof voor een tijdje, waar ik ofwel de prijs voor betaal als ik dat te lang doe, ofwel op tijd mee moet stoppen. Het is heel moeilijk om te accepteren dat je de normale dingen niet gaat kunnen die anderen wel kunnen. Maar dat lukt me steeds beter. En ik weet ook steeds meer waarin ik wél goed ben. Dat mezelf zijn oké is. Dat ik mijn goede kanten niet hoef te overcompenseren om de zwakkere kanten minder te laten lijken (oftewel; perfectionistisch doen). 

Ik leer, met hulp van mijn begeleider, hoeveel energie bepaalde dingen mij kosten. Ik leer die zo te plannen dat ik er niet teveel van doe achter elkaar. De bedoeling is dan dat ik minder dagen zoals gisteren heb, maar zoals je ziet gaat het nog niet helemaal vlekkeloos. Ik leer om meer naar mijn gevoel en minder naar mijn to-do lijstjes te luisteren. Ik ben dankbaar dat school zo ontzettend mee denkt, en dat ik een jaar langer over de opleiding kan doen. Daardoor heb ik dit jaar veel over mezelf geleerd, wat ook voor later enorm handig is. En weet je? Ik ben er nog niet. Mijn autistische burn-out is nog niet over. Maar ik voel steeds vaker dat dat oké is. Dat mezelf zijn, autistisch en al, oké is. 

Dus jij ook, lieve autistische lezer. Ik weet niet of je het nodig hebt om het te horen, maar ook jij bent oké zoals je bent. Wereld Autisme Dag is van jou en van mij en van alle autisten. Laat niemand je vertellen dat je raar bent, of dat er iets mis met je is. Jij bent gewoon autistisch, en dat is oké. En vandaag laten we dat aan iedereen horen, goed?

 

Heb je vragen over autisme? Over jezelf, gediagnostiseerd of niet? Wil je met iemand over autisme praten? Stuur me dan een mail of een berichtje via Instagram. Ik sta er altijd voor open.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.